Kozalar.

Dışarıda dünya yanarken üç kadın kapıyı kilitliyor, kulaklarını tıkıyor ve kendi ördükleri kozalara sarılıyor. Adalet Ağaoğlu'nun 1971'de Ankara'da yazdığı oyun, gerçekçi bir çerçevenin içine absürdü yerleştirerek kendini terbiye ve edep diye sunan bir kayıtsızlığı gözler önüne seriyor.

Karışmayanın suçlu da olmayacağına inanan bu kadınların söyledikleri, aradan elli yıl geçmesine rağmen tuhaf biçimde tanıdık geliyor. Bize ne, diyorlar; oyun da bu iki kelimenin ne kadar ağır bir yük taşıdığını soruyor.